Crisis of reguliere zorg?

We lijken in het maatschappelijk leven weer een beetje terug te gaan naar het normaal. De COVID- maatregelen worden bijna helemaal teruggedraaid en we mogen steeds meer. Toch wordt het nooit meer zoals voor de COVID-pandemie. Hybride werken wordt voor veel mensen het nieuwe normaal, waarbij het begrip werkplek niet meer gekoppeld is aan een vaste fysieke omgeving. Dat kan ook wel voordelen bieden, zoals tijdswinst, minder files, betere combinatie werk/privé en misschien ook efficiënter vergaderen. Gevolg is ook het besef dat als je ervoor kiest om elkaar fysiek te ontmoeten, dat  je dan ook wilt dat dit echt wat bijdraagt. Immers de extra tijd die dit kost, wil je op de een af andere manier compenseren.

Maar binnen de zorg wordt het nieuwe normaal waarschijnlijk ook omgaan met structureel personeelstekort, hoge werkdruk en keuzes maken. We hebben elke zomer al capaciteitsproblemen in de geboortezorg en in de winter door griep, maar dit jaar is het nog spannender hoe we daar doorheen komen. We bestempelen dit steeds als crisis, maar is dat het nog wel? Of is dit de nieuwe reguliere zorg en moeten we vooral op zoek naar manieren om die anders en slimmer in te richten? Samenwerken wordt hierbij steeds belangrijker. Gemeenschappelijk de verantwoordelijkheid nemen om de patiënt de beste zorg te geven moet daarbij altijd het uitgangspunt zijn, zonder allerlei voorwaarden vooraf die eerst moeten worden ingevuld. Dus meer ruimte voor de 1ste lijn waar dat kan, integrale (lees: gemeenschappelijke) zorg tussen 1e en 2e lijn als dat wenselijk is, optimaal gebruik van ZBC’s als daar mogelijkheden liggen en meer afstemming met de VVT om de keten te laten (door)stromen. Natuurlijk hoort daar een (aan)gepaste financiering bij. Die is er helaas nog niet, maar dit mag nooit een reden zijn om niet te zoeken naar concrete oplossingen in een tijd dat zorgpersoneel het water aan de lippen staat.

Frank de Groot
Directeur SpoedZorgNet

Deel deze pagina