Blog - Solidariteit in tijden van crisis

Wie had kunnen denken dat binnen een kleine twee maanden de wereld er zo anders uit zou zien. Zeker, we hebben geoefend met pandemie scenario’s en hebben draaiboeken gemaakt. En we hebben ons afgevraagd wie wat wanneer doet en hoe we volgens een escalatiematrix door de verschillende fases van opschaling heen gaan bij een infectieziekte uitbraak. En dat is goed geweest, maar heeft ons maar gedeeltelijk geholpen. Want de impact van dit wereldwijde virus hebben toch niet veel mensen voorzien lijkt me. Toch hebben we in onze ROAZ regio’s snel gehandeld, een crisisstructuur ingericht met dagelijkse telefonische afstemmingsoverleggen tussen vertegenwoordigers van alle ketenpartners en teams ingesteld die zich op de verschillende vitale onderdelen hebben gericht, zoals de persoonlijke beschermingsmiddelen. We zijn van regionale naar landelijke coördinatie gegaan en weer terug. Je moet soms de juiste schaalgrootte kiezen en dat is niet voor alles hetzelfde zo blijkt. Het woord solidariteit is daarbij vaak gevallen. Je wordt immers gevraagd een gemeenschappelijk belang te dienen, ook al gaat dat soms ten koste van jezelf. Een beperkte voorraad moet je dan ineens gaan delen en je wordt gevraagd om een aandeel te leveren in het verlichten van de werklast van een ander. Maar het gemeenschappelijke belang was duidelijk: ‘Hoe zorgen we voor de beste zorg voor de toenemende stroom Corona-patiënten?’ Scenario’s met misschien meer dan 2400 IC- patiënten trokken voorbij en iedereen was bezig met de vraag: ‘Wat als we het niet redden met onze IC-capaciteit en wie bepaalt dan wie we wel een bed geven en wie niet?’ De vraag stellen is eenvoudig, maar het antwoord is dat helaas niet. Dat scenario lijkt ons vooralsnog gelukkig bespaard te blijven.

In het hele land is een grote mate van inspanning geleverd om maximaal voorbereid te zijn, maar het aantal patiënten dat wordt opgenomen en op de IC terecht komt, blijkt per regio verschillend. Na Brabant en Limburg was onze regio het zwaarst belast, waar de noordelijke provincies de dans een beetje lijken te ontspringen. Gelukkig laat het landelijk beeld zien dat het aantal IC-patiënten afneemt en het ons is gelukt om de curve af te vlakken. We denken zelfs voorzichtig weer na hoe we zaken kunnen opstarten. Want in de zorg zijn er veel patiënten die hun noodzakelijke operaties of behandeling uitgesteld hebben zien worden, waarbij wel degelijk sprake was van een hoge mate van urgentie. Denk bijvoorbeeld aan oncologische patiënten of patiënten met hartaandoeningen. Die zorg moeten we weer opstarten en daarbij zal nog een groter beroep worden gedaan op solidariteit. Er moeten keuzes gemaakt worden; welke patiënt heeft als eerste de noodzakelijke behandeling nodig die uitgesteld is en hoe krijgen alle ziekenhuizen de mogelijkheid om ook weer andere zorg op te starten? Gelukkig zijn de financiële consequenties in dit land op dit moment niet van doorslaggevende betekenis en kunnen we ook hier de patiënt centraal zetten. Vertrouwen is daarbij de basis, zoals altijd in de regionale samenwerking. Transparant zijn naar elkaar en het eerlijke verhaal vertellen. Maar als er iets is dat we wel geleerd hebben van deze crisis is dat aan elke keuze die je maakt ook een schaduwkant zit.

Frank de Groot
Manager SpoedZorgNet

Deel deze pagina